Sen i pocałunek

 Następnego poranka Fred obudził się nieco później niż zwykle. Przez całą noc męczyły go koszmary w, których słyszał jak echo głośny płacz Cho. Usiłował ją znaleźć i jakoś pocieszyć, ale gdy tylko dobiegł na miejscu Cho pojawiała się Hermiona, która ciągle powtarzała: „Nie chciałam żeby to tak wyszło. Nie chciałam nikogo ranić.”, a potem głośno wołała na przemian Rona i Freda nie zauważając, że ten drugi klęczy obok niej. Po chwili chłopak zobaczył, że stoi nad nim Dumbledore i patrzy na niego karcącym wzrokiem. I w tym momencie sen się kończył. Fred nie wiedział co o tym wszystkim myśleć. Po dłuższych rozmyślaniach stwierdził, że to chyba był zwykły głupi sen spowodowany zmęczeniem po intensywnym treningu. Wyskoczył z łóżka i poszedł wykonać poranną toaletę. Po kilku godzinach siedzenia w pokoju z Georgem i wymyślaniu różnych śmiesznych gadżetów stwierdził, że czas zejść na dół. W pokoju wspólnym panował hałas jak zawsze.

- Ej Fred! Georgie! Chodźcie tu!

To ich kumpel Lee Jordan wołał ich do stolika przy którym popijał piwo kremowe. Bliźniacy bez chwili wahania przysiedli się. Fred usiadł w miękkim fotelu na, którym zresztą zawsze siadał. Georgie oparł się o ramię fotela i siedział na ziemi. Większość południa śmiali się i wesoło gadali na różne tematy.

- Idę na błonia. Idziecie ze mną?- spytał Fred.

- Nie dzięki, stary. Wolimy posiedzieć w ciepłym pokoju wspólnym.

- Ok.

Idąc korytarzem spotkał Hermionę. Uśmiechnął się do niej.

- Hej Hemi. Gdzie idziesz?

- Oh hej Fred. Przed siebie, a ty?

- Na błonia. Chcesz iść ze mną?

- Chętnie.

Dziewczyna opanowała emocje jakie przeżywała w tej chwili. Był dla niej zbyt ważny, więc nie chciała zacząć skakać z radości wokół niego. Poszli więc w milczeniu. Doszli do wielkiego drzewa mieszczącego się bardzo blisko jeziora. Usiedli pod nim. Fred nie przyznawał się do tego, ale lubiał przebywać z Hermioną.

- O czym myślisz?- spytał dziewczynę.

- O tym, że jest mi dobrze.

- Tak ogólnie? Czy teraz?

- Teraz i ogólnie.

Freda to ucieszyło.

- A ty, o czym myślisz?

- O tym samym i o tym, że chciałbym żeby ta chwila trwała wieki.

- Tak, to by było piękne. Szkoda, że to nierealne- dodała ze smutkiem.

- Właśnie. Dlatego staram się nigdy niczego nie żałować i jak najlepiej wykorzystywać czas.

- Też tak uważam. Zwłaszcza jeśli chodzi o relacje z drugą osobą.

- Masz coś konkretnego na myśli?

- Być może, ale nie jestem pewna czy powinnam się z tym zdradzać.

- Możesz mi zaufać.

- Kiedyś się dowiesz. Mam nadzieję.

- Nie lepiej by było gdybym się dowiedział teraz?

- Sama nie wiem.

- Ale ja wiem…Hermiono- dodał patrząc jej głęboko w oczy wymawiając jej imię z wielką czułością.- Co ci szkodzi w najgorszym wypadku może mi to dać wiele do myślenia.

- Cóż…- zawahała się.

- Proszę.

- No dobra. Czy jestem dla ciebie kimś ważnym?

- Tak- była to prawda, Hermiona zawsze była kimś ważnym w jego życiu, ale nie chciał się z tym zdradzać. Dziewczyna musiała wyczuć, że mówi prawdę bo po chwili uśmiechnęła się i powiedziała:

- Ty dla mnie też. Teraz chyba wiesz czego nie chciałabym żałować.

- Wiem.

Pochylił się lekko by złożyć na jej ustach delikatny pocałunek. Był wtedy bardzo podekscytowany i szczęśliwy, tak samo jak ona.